O nas Historia

A A+ A++

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

HISTORIA SZPITALA PRZY UL. PÓŁNOCNEJ

03

Łódź w wie­ku XX była mia­stem – tyglem, sta­pia­ły się w niej róż­ne języ­ki, reli­gie i zwy­cza­je. Choć mia­sto zdu­mie­wa­ło dyna­micz­nym roz­wo­jem, zaska­ki­wa­ło uro­dą nowo­bo­gac­kich pała­ców i kamie­nic, to bogac­two gra­ni­czy­ło tu z ogrom­ną nędzą i bra­kiem pod­sta­wo­wej opie­ki medycz­nej. Eli­ty mia­sta zda­wa­ły sobie spra­wę z tych bolą­czek. W śro­do­wi­sku łódz­kich ewan­ge­li­ków, któ­rzy w 1899r. odwie­dzi­li zakład dla epi­lep­ty­ków w Wiskit­kach zro­dził się pomysł na prze­nie­sie­nie do Łodzi „Domu Miło­sier­dzia” i zbu­do­wa­nie szpi­ta­la pro­wa­dzo­ne­go przez dia­ko­ni­sy – sio­stry miło­sier­dzia pie­lę­gnu­ją­ce cho­rych (gr. dia­ko­nas – słu­ga). Już w 1904 r. prze­nie­sio­no z Wiski­tek zakład dla psy­chicz­nie cho­rych i epi­lep­ty­ków, 16 pen­sjo­na­riu­szy umiesz­czo­no w muro­wa­nym budyn­ku przy ul. Tkac­kiej 8. W tym samym roku pozy­ska­no plac budow­la­ny od szpi­ta­la św. Alek­san­dra, poło­żo­ny przy ul. Pół­noc­nej 42, na gra­ni­cy ze wsią Doły, w sąsiedz­twie zbu­do­wa­ne­go w 1898 r. sie­ro­ciń­ca ewan­ge­lic­kie­go „ Weisehaus”.

W 1905 r. przy­stą­pio­no do prac budow­la­nych, któ­re być może sta­ły się udzia­łem archi­tek­ta Paw­ła Ruben­sha­ma, auto­ra budyn­ków szpi­ta­la pedia­trycz­ne­go. Cho­ciaż pro­jekt budo­wy jest do dziś nie­zna­ny, to pew­ne akcen­ty sty­lo­we nawią­zu­ją­ce do neo­go­ty­ku są wspól­ne w obu szpi­ta­lach. Szyb­kość prac, mimo wyda­rzeń rewo­lu­cyj­nych w Łodzi była impo­nu­ją­ca, w dniu 27 listo­pa­da 1908r. szpi­tal otwo­rzył swo­je podwo­je. Skła­dał się z dwu neo­go­tyc­kich gma­chów poło­żo­nych pro­sto­pa­dle do sie­bie, mie­ści­ły się w nich poza sala­mi szpi­tal­ny­mi, miesz­ka­nia dla sióstr i pomiesz­cze­nia dla zarzą­du „Domu Miłosierdzia”.

Szpi­tal dys­po­nu­ją­cy 25 łóż­ka­mi przyj­mo­wał cho­rych nie­za­leż­nie od wyznania
i naro­do­wo­ści, było to zgod­ne z zasa­da­mi życia wie­lo­kul­tu­ro­we­go mia­sta. Dzien­ny koszt poby­tu cho­re­go wyno­sił ok. 1,5 rb, w 1911r. leczo­no 400 osób, a w 1912 — 542 osób. Wszy­scy chwa­li­li tro­skli­wość per­so­ne­lu, wyso­ki poziom świad­czeń lekar­skich, porzą­dek, czy­stość itp. cechy, któ­re prze­szły do trwa­łej tra­dy­cji tego szpi­ta­la. W latach pierw­szej woj­ny świa­to­wej leczo­no w nim głów­nie żoł­nie­rzy nie­miec­kich. W 1927r. prze­pro­wa­dzo­no roz­bu­do­wę i moder­ni­za­cję szpi­ta­la, licz­ba łóżek wzro­sła do 150, a wypo­sa­że­niem mógł kon­ku­ro­wać z naj­no­wo­cze­śniej­szy­mi szpi­ta­la­mi w kra­ju. Głów­ny nacisk poło­żo­no na chi­rur­gię — 70 łóżek, chi­rur­gię gine­ko­lo­gicz­ną- 80 łóżek, wewnętrz­ny – 50 łóżek, położ­ni­czy – 20 łóżek. Przy szpi­ta­lu pro­wa­dzo­no szko­łę dla sióstr (ok. 40 rocznie).

Dobrą pas­sę szpi­ta­la prze­rwa­ła oku­pa­cja hitle­row­ska, słu­żył on wyłącz­nie lud­no­ści nie­miec­kiej, a głów­nie funk­cjo­na­riu­szom SS i Gestapo.

Wyzwo­le­nie mia­sta wią­za­ło się z prze­ję­ciem kli­ni­ki przez woj­sko sowiec­kie aż do kwiet­nia 1946r., wła­dze pol­skie otrzy­ma­ły w spad­ku poważ­nie zde­wa­sto­wa­ne i ogra­bio­ne wnę­trza. Szpi­tal przy­padł w udzia­le Woje­wódz­kie­mu Urzę­do­wi Bez­pie­czeń­stwa Publicz­ne­go przej­mu­ją­ce­go wszyst­kie agen­dy daw­ne­go Gesta­po. 12 maja 1946 r. po kil­ku­ty­go­dnio­wych pra­cach porząd­ko­wych wyko­na­nych przez nie­miec­kich jeń­ców przy­ję­to pierw­szych cho­rych akty­wi­stów par­tii i funk­cjo­na­riu­szy ran­nych w wal­kach z nie­pod­le­gło­ścio­wym pod­zie­miem. Licz­ba łóżek się­ga­ła wte­dy 80, a znacz­ną część sprzę­tu i narzę­dzi lekar­skich pozy­ska­no z UNRRY, utwo­rzo­nej przy ONZ do Spraw Pomo­cy i Odbudowy.

Szpi­tal pro­wa­dził tak­że porad­nię dla dzie­ci przy ul. Naru­to­wi­cza 76. W następ­nym roku otwar­to gabi­net fizy­ko­te­ra­pii z 1 lam­pą kwar­co­wą, 1 sol­lu­xem i 1 dia­ter­mą. Moder­ni­za­cja szpi­ta­la w latach 50-tych dopro­wa­dzi­ła do zwięk­sze­nia licz­by łóżek do 200, otwar­cia apte­ki, gabi­ne­tu RTG, gabi­ne­tów spe­cja­li­stycz­nych: reu­ma­to­lo­gii i gastro­lo­gii, pogo­to­wia lekar­skie­go i pomiesz­czeń zabie­go­wych. W 1966r. utwo­rzo­no na bazie oddzia­łu wewnętrz­ne­go I Kli­ni­kę Cho­rób Wewnętrz­nych WAM, kier. dr Sta­ni­sław Laskow­ski. Dwa lata póź­niej powstał Punkt Krwiodawstwa.

Paź­dzier­nik 1970 r. przy­niósł dłu­go ocze­ki­wa­ną reali­za­cję pla­nów roz­bu­do­wy szpi­ta­la. Wybu­rzo­no sta­ry gmach sto­ją­cy po środ­ku podwó­rza i wybu­do­wa­no nowy, więk­szy, rów­no­le­gle do ul. Dwer­nic­kie­go. Prze­ka­za­no go do użyt­ku 5 lute­go 1975r. Pacjen­ci otrzy­ma­li izbę przy­jęć, basen reha­bi­li­ta­cyj­ny z hydro­te­ra­pią i fizy­ko­te­ra­pią gabi­ne­ty spe­cja­li­stycz­ne, oddział inten­syw­nej tera­pii, blok ope­ra­cyj­ny, punkt krwio­daw­stwa itp. Nowy, ogrom­ny gmach połą­czo­no ze sta­rym budyn­kiem sto­ją­cym przy ul. Pół­noc­nej. Szpi­tal liczył teraz 350 łóżek. 15 maja 1994r. przy sąsied­niej ul. Anstad­ta odda­no do użyt­ku nowy budy­nek z gabi­ne­tem aku­punk­tu­ry, sto­ma­to­lo­gią i przy­chod­nią dziecięcą.